OĞULLARIMA MEKTUPLAR: ONYEDİNCİ MEKTUP

Sevgili Oğullarım Alp ve Mert;

Son mektuptan bu yana 2 ay daha geçti ve 26 aylık oldunuz; neredeyse, 2.5 yaşında!.. Düşününce, ne de çabuk geçti!.. Oysa, daha dün gibiydi sizlere kavuşmamız…
Bakın, geçen bu kısacık dönemde neler neler oldu? Hadi şöyle bir geçmişe göz atalım:
İkinizi birlikte, rahatlıkla kucağıma alabiliyordum;
Bir taraftan diğerine dönmeniz için tam 6 ay bekledik;
Sonra, yavaş yavaş emeklemeye başladınız;
“Acaba, ne zaman yürüyecekler?” diye günler, geceler boyu annenizle konuşurduk; “ha bu ay ha gelecek ay” diye;
Tüm bunlar geride kaldı. Bırak yürümeyi, merdivenleri rahatlıkla inip çıkar; koşar hale geldiniz.
Tek kelime anlamazken, konuşamazken;
Bugün, her şeyi anlamanın ötesinde; çok rahatlıkla konuştuklarınız anlaşılıyor, derdinizi anlatabiliyorsunuz.
O kadar hareketlisiniz ki; bizler, “Dur! Düşeceksin! ” demekten bitap düşer olduk. İnip çıkmadığınız yer kalmadı evde. En çok da, bugünlerde merdivenleri seviyorsunuz.
Ama, ne yapsanız da, sizler hep küçük kalacaksınız bizlerin gözünde; tıpkı, annelerimizin babalarımızın gözünde biz nasıl hala büyüyemediysek!..
Şimdi onları daha iyi anlıyorum...
Diğer taraftan 2008’i, koskoca bir yılı daha sizlerle, hep birlikte geride bırakıyoruz.

NİCE MUTLU YILLARA!..

İnsan bazen sevinsin mi, üzülsün mü pek de kestiremiyor. Hem ikinizin bir an önce büyümesini hem de yılların geçmemesini istiyoruz. Malum, yaşlanıyoruz da…